STORIES

Συνέντευξη: Η τρανσέξουαλ που κατήγγειλε επίθεση στο νοσοκομείο δεν θα κλειδωθεί ξανά μόνη στην τάξη όπως έκανε παιδί

"Έχω καλή σχέση με τον Θεό, δεν ξεχωρίζει τι είσαι, μόνο οι άνθρωποι ξεχωρίζουν τους ανθρώπους"

Οι ρατσιστικές εξάρσεις και η τάση για κοινωνικό αποκλεισμό όλων όσοι αποκλίνουν από το πλαίσιο του καθωσπρεπισμού, είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα μίας κοινωνίας υποκριτών. Μπορεί η σεξουαλικότητα να μας τρομάζει, όταν εκφεύγει από την παραδοσιακή ένωση και τα σύμβολα μίας κοινωνίας ιθαγενών,όπου οι ρόλοι είναι δοσμένοι και εύκολοι στην εκτέλεση. Η Αθηνά γεννήθηκε αγόρι στην Κύπρο, αλλά έγινε γυναίκα για να μπορεί να νιώσει φυσιολογική στη σώμα της. Πριν από λίγο καιρό κατήγγειλε ότι κατέστη θύμα ρατσιστικής επίθεσης από γυναίκα υπάλληλο του νοσοκομείου Λευκωσίας. Δίνοντας τη δική της εκδοχή, μιλά στο MAGAZINE για όλα όσα έγιναν, κατά τη διάρκεια των δύσκολων παιδικών της χρόνων, την κοροιδία από τους συμμαθητές, τον χαμό της μητέρας της όταν τριών ήταν ετών και τον έρωτα.
Αρνείται πλέον να κλειδωθεί στην τάξη, όπως έκανε τα διαλείμματα στο σχολείο για να γλιτώσει το γιουχάισμα και τα γέλια εις βάρος της, ζει τη ζωή της ήρεμα και κάτω από το ραντάρ, χωρίς να προκαλεί και πιστεύει ακόμη στους ανθρώπους και στα Θεία.

Το σπίτι της είναι γεμάτο με εικόνες αγίων, έχει πίστη σ’ αυτόν όχι όμως στους κακούς ανθρώπους, μόνο ένας άνθρωπος κατά τα λεγόμενα τους κάνεις διακρίσεις ξεχωρίζοντας ένα άλλο άνθρωπο, όχι ο Θεός.
Με αφορμή την καταγγελία για ρατσιστική επίθεση στο νοσοκομείο, δέχθηκε να γίνει το πρώτο πρόσωπο που θα μιλήσει στο MAGAZINE για τον δρόμο της ζωής της που είχε τη δική του ιστορία, μέχρι την ενηλικίωση.

Eρ: Ποια είναι η δική σου εκδοχή Αθηνά, γιατί γράφτηκαν πολλά για το ξέσπασμα όπως κατήγγειλες μίας γυναίκας εργαζόμενης στο νοσοκομείο εναντίον σου.
Απ: Πήγα για να πάρω ένα χαρτί από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις. Περίμενα στο Τμήμα Γενικής Χειρουργικής. Πήρα μία καρέκλα και κάθισα γιατί ήμουνα εγχειρισμένη και κανένας από το προσωπικό δεν μου είπε ό,τι ενοχλούσα με κάποιο τρόπο. Για να καταλάβεις την ημέρα που πήγα στο νοσοκομείο, ήταν η πρώτη που έβγαινα από το σπίτι μου, μετά την επέμβαση. Η γυναίκα αυτή που εργαζόταν επίσης εκεί άρχισε να με βρίζει γιατί πήρα την καρέκλα από την κουζίνα και με έσπρωξε ελαφριά. Μου είπε χαμηλόφωνα έλα να σου πω “Οι καρέκλες που καθόμαστε εμείς(το προσωπικό), δεν είναι για να κάθονται έτσι π…τραβέστες”. Έριξε την καρέκλα κάτω και φώναζε ότι την γέμισα μικρόβια.

Ερ: Γνωριζόσασταν με τη συγκεκριμένη γυναίκα;
Απ: Εκείνη μου είχε ετοιμάσει τις εκθέσεις που χρειαζόμουνα για το ιατροσυμβούλιο. Αντιλαμβανόμουνα ότι ήταν ψυχρή μαζί μου από την αρχή, αλλά δεν έδωσα σημασία, θεώρησα ό,τι απλά έτσι ήταν με όλους. Υπήρξαν φορές που τη ρωτούσα κάτι και δεν μου απαντούσε, σε προηγούμενες επισκέψεις μου στο νοσοκομείο. Μάλλον για να με απαξιώσει.

Ερ: Αυτό ήταν το πρώτο μέρος του επεισοδίου. Στη συνέχεια την ακολούθησες στο γραφείο της. Πήγες να ζητήσεις το λόγο ή είχες σκοπό να της επιτεθείς, νιώθωντας εξοργισμένη από τα όσα λέχθηκαν;
Απ: Προχώρησα προς το μέρος της, γιατί εκπλάγηκα. Την ρώτησα, “τι είναι αυτά που λες; Πριν λίγο ήρθα από τη Γερμανία” και της έδειξα την επέμβαση, τις ραφές, θέλωντας να υποδείξω ότι την καρέκλα την πήρα γιατί μου ήταν αδύνατον να στέκομαι, πονούσα. Είχα στο σώμα μου περισσότερες από 40 ραφές, δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου. Επανέλαβα ό,τι είχα κάνει εγχείρηση.”τόσο το χειρότερο”, απάντησε, “σημαίνει ό,τι έχεις παραπάνω μικρόβια, έβγα έξω”. Τότε ήτα που κάλεσε την αστυνομία. Βγήκα τελικά έξω, σε κάποια στιγμή ήρθε και ο γιατρός. Πήγαμε στο γραφείο του και άρχισε πάλι να με βρίζει μπροστά στον γιατρό, κανονικά, ούτε πως ήμασταν σε νοσοκομείο.

Ερ: Εσύ δηλαδή δεν ανταπέδωσες τους χαρακτηρισμούς;
Απ: Νομίζω είναι λογικό ό,τι απάντησα ναι και εγώ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν την έβρισα. Ήρθε όμως τελικά η αστυνομία και άρχισε να τους λέει ό,τι της επιτέθηκα, μπήκα στο γραφείο της και δεν έβγαινα. Με πήραν στο χώρο που βρίσκονται οι αστυνομικοί στο νοσοκομείο, μιλήσαμε πέντε λεπτά, τους έδωσα την εκδοχή μου και έφυγα. Όπως αναχωρούσα, πέρασα ξανά έξω από το γραφείο της, έγραφε το όνομα της σε μία ταμπέλα και έβγαλα το κινητό να το φωτογραφίσω. Εκείνη την ώρα βγήκε έξω και άρχισε να με χτυπά. Κατάφερα σε κάποια στιγμή και μπήκα στο ανσανσέρ. Είχε και κόσμο στο μεταξύ εκεί, αλλά δεν ενοχλήθηκε, φώναζε, σε κάποια στιγμή έβαλε το πόδι της μπροστά να μην κλείσει η πόρτα.

Ερ: Υπήρξε κόσμος που ήταν από την αρχή μάρτυρας στο περιστατικό;
Απ: Υπήρχαν δύο νοσηλεύτριες, αλλά δεν γνωρίζω εάν θα πουν την αλήθεια να με υπερασπιστούν, γιατί είναι συνάδελφοι της. Ελπίζω τουλάχιστον να το δουν ανθρώπινα. Δεν γνωρίζω όμως ποιες είναι.

Ερ: Αντιμετώπισες ξανά τέτοιες συμπεριφορές που σε έκαναν να νιώσεις την απαξίωση του κόσμου;
Απ: Σε τόση έκταση και ειδικά σε δημόσια υπηρεσία, όχι. Είχα ναι άλλα προβλήματα στο παρελθόν. Ας πούμε πριν προχωρήσω σε αλλαγή φύλου, όταν έβλεπαν το αντρικό μου όνομα στην ταυτότητα, γελούσαν. Δεν έδινα και ιδιαίτερη σημασία όμως. Δεν λέω ότι ήταν εύκολο. Αν ήταν κάποιος που σε γνώριζε θα σε έδειχνε και άκουγες τους ψιθύρους, αλλά τέτοιους είδους επίθεση δεν είχα ποτέ σε τόσο μεγάλη έκταση.Στο χώρο της υγείας είχα ένα ακόμη περιστατικό, το οποίο όμως δεν ήταν τόσο έντονο, όπως αυτό που έγινε με την συγκεκριμένη λειτουργό. Θέλω όμως πραγματικά να ευχαριστήσω τους γιατρούς μου στο Γενικό Νοσοκομείο, καθώς τόσο με τη συμπεριφορά όσο και τον επαγγελματισμό τους, έδειξαν ό,τι υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι στο χώρο της δημόσια υγείας. Ειδικά ο Γενικός Χειρούργος που με παρακολουθά και η γαστρεντερολόγος μου, ήταν εξαιρετικοί ως επιστήμονες, αλλά και ως άνθρωποι.

Ερ: Το να αλλάξει κανείς το σώμα και το όνομα του, σίγουρα δεν είναι μία απόφαση που λαμβάνει μέσα σε μία νύχτα. Πόσο συνειδητοποιημένη ήσουνα όταν επέλεξες να αφήσεις τη ζωή σου σαν αγόρι, για να την ζήσεις πλέον ως γυναίκα;
Απ: Θα στο πω έτσι. Δεν θα μπορούσα πλέον να ζήσω, εάν δεν έκανα την αλλαγή. Δεν υπήρχε περίπτωση να μην την κάνω. Όταν άλλαξα το σώμα μου ήμουνα 25 χρονών. Σίγουρα δεν είναι όλες οι περιπτώσεις ίδιες. Το ήξερα από μωρό παιδί. Θυμάμαι όταν ήμουνα 5 ετών, ήθελα απλά να ήμουν κοριτσάκι, δεν ήξερα κάτι παραπάνω, ότι δηλαδή θα έπρεπε να κάνω αλλαγή φύλου. Αν και δεν πολυκαταλάμβαινα αρχικά, από μέσα μου το γνώριζα ότι ένιωθα διαφορετικά. Ερωτικά δεν μπόρεσα ποτέ να δω κανένα κορίτσι. Δεν υπήρχε περίπτωση. Δεν θα μπορούσα ας πούμε να παντρευτώ και να αποφασίσω στα 40 ό,τι δεν είμαι εγώ αυτό.

Ερ: Άρα μεγαλώνοντας θα αντιμετώπισες δυσκολίες. Εάν η επιθυμία σου στα χρόνια της αθωότητας ήταν να ήσουνα κορίτσι, χωρίς να γνωρίζεις ότι αυτό δεν ήταν κατά τα κοινωνικά πρότυπα, το “φυσιολογικό” σε καθιστούσε στόχο στα μάτια άλλων παιδιών της ηλικίας σου φαντάζομαι.
Απ: Είχα μεγάλο πρόβλημα στο σχολείο. Με κορόιδευαν, (διστάζει)

Ερ: Έμαθες να ζεις μ’ αυτό;
Απ: Πως μπορείς να ζεις με τη συνεχή απόρριψη όταν είσαι μωρό…Ειδικά στο σχολείο, πού ήταν δύσκολα για εμένα προσωπικά. Με έκραζαν κορίτσια, αγόρια. Τα αγόρια μπορεί να το έκαναν γιατί ένιωθαν αποδοχή από την αγέλη, τα κορίτσια όμως ήταν διαφορετικά, έβγαινε από μέσα τους, σαν να απολάμβαναν να σε πληγώνουν.

Ερ: Πως το αντιμετώπιζες σε μία τόσο νεαρή ηλικία. Που μάλλον δεν είχες αναπτύξει τις άμυνες σου σε τόσο μεγάλο βαθμό;
Απ: Δεν το αντιμετώπιζα. Δεν μπορούσα.Δεν έβγαινα έξω στο διάλλειμα, κλειδωνόμουνα μέσα στην τάξη για να φάω το σάντουιτς μου. Φοβόμουν να κατεβώ κάτω, γιατί ήμασταν στον τρίτο όροφο το τμήμα μου. Τις λίγες φορές που δοκίμασα να κατέβω, άρχιζε το γιουχάισμα και ένιωθα να ντρέπομαι τα μούτρα μου, δεν μπορούσα να το διαχειριστώ. Το πρωί αργούσα πάντα να μπω στην τάξη μέσα, τουλάχιστον 10 λεπτά για να μην με δουν και όταν χτυπούσε το κουδούνι για να σχολάσουμε έτρεχα να φύγω πρώτη, να μην κόψω μέσα στο πλήθος.

Ερ: Οι εκπαιδευτικοί στο σχολείο, πως σε αντιμετώπιζαν;
Απ: Υπήρξαν δάσκαλοι και καθηγητές που μου συμπαραστάθηκαν. Θυμάμαι ένα συγκεκριμένο καθηγητή μου τον Λ….. ο οποίος δεν με έκανε να νιώθω διαφορετική, ίσως γιατί ένιωθε τον πόνο της απώλειεας, γιατί εκείνος είχε χάσει τη σύζυγο του και εγώ τη μητέρα μου όταν ήμουν ακόμη τριών χρονών. Θυμάμαι, ένιωθα άνετα μαζί του, έτσι όταν φοιτούσα στην τρίτη λυκείου και ήταν το διάστημα εκείνο που οι τελειόφοιτοι ετοιμάζονταν για τον στρατό, στράφηκα προς εκείνον για βοήθεια. Μου είπε ό,τι μπορεί να ήταν χειρότερο για εμένα, γιατί θα με κορόιδευαν περισσότερο, αν δεν πήγαινα. Τα κατάφερα όμως και δεν πήγα τελικά.
Οι πλείστοι όμως δεν θα σε βάλουν μπροστά σαν βιτρίνα, π.χ σαν γραμματέα σε ένα γραφείο, να είσαι η πρώτη εικόνα τη επιχείρησης, θα είσαι πίσω σε μία κουζίνα να πλένεις πιάτα, να μην σε βλέπει κανένας.
Ερ: Μεγάλωσες λοιπόν με τον πατέρα σου;
Απ: Τον πατέρα μου, την μητριά και τα τρία αδέλφια μου.

Ερ: Από την μητριά σου, ή οποία ήταν η μόνη γυναίκα στο σπίτι, ένιωθες να βρίσκεις κατανόηση;

Απ: Σήμερα έχουμε καλές σχέσεις. Πάμε για ψώνια μαζί, μιλάμε.
Ερ: Έχασες ανθρώπους από τη ζωή σου, από το σημείο και έπειτα που αποφάσισες να την ζήσεις ως γυναίκα;

Απ: Δεν έμειναν η αλήθεια πολλοί άνθρωποι από τα παλιά στη ζωή μου. Αλλά γι’αυτό φταίω και εγώ, ήθελα να είμαι με ανθρώπους σαν εμένα, να νιώθω ότι ανήκω κάπου, σε ένα σύνολο που να με καταλαμβαίνει, να μην νιώθω ξένη. Ήθελα να είμαι με άλλες τρανς, για να καταλαμβαίνουν τι λέω, πως νιώθω και αρχικά να τις συμβουλεύομαι. Ήταν λάθος μου. Όμως σήμερα έχω βρει ανθρώπους που με δέχονται, παρόλο που δεν είναι τρανς.

Ερ: Ένιωσες ποτέ ό,τι ίσως να έμπλεξες με κόσμο που αργότερα διαπίστωσες ότι δεν ήθελαν απαραίτητα το καλό σου ή παρέες που μπορεί να μην ήταν κατάλληλες για σένα;
Απ: Ναι. Έκανα παρέα με άτομα, που δεν είχαν και τον καλύτερο χαρακτήρα. Μετάνιωσα που είχα μπει στη διαδικασία. Μεγαλώνοντας όμως άρχισα να φιλτράρω τους ανθρώπους.

Ερ: Η οικογένεια σου πως σε αντιμετώπισε όταν τους ανακοίνωσες την επιθυμία σου να αλλάξεις φύλο;
Απ: Ήταν συγχυσμένοι.Είχα κλείσει το ραντεβού για την επέμβαση θυμάμαι στη Βρετανία και εκείνο το διάστημα, αντιμετώπισα δυσκολίες. Ήταν άνω, κάτω η κατάσταση, αλλά είχα δίπλα μου την κολλητή μου φίλη και κάποιους συγγενείς.  Το διάστημα εκείνο της επέμβασης, με βοήθησε συγκεκριμένα μια θεία, δύο ξαδέλφες μου και μία άλλη θεία μου στην Αγγλία.

Ερ: Τους πήρε καιρό να σε αποδεκτούν ;
Απ: Κοίτα το έχουν συνειδητοποιήσει, εδώ και πολλά χρόνια. Παίζει νομίζω ρόλο και η εμφάνιση. Δεν είμαι υπερβολική, δεν έχω επεμβάσεις στο πρόσωπο, φουσκωμένα χείλια, μύτες, δεν έκανα επεμβάσεις στο πρόσωπο που να με παραμορφώσουν, δεν “φωνάζω” ως εικόνα.

Ερ: Τι ένιωσες αμέσως μετά την επέμβαση;
Απ: Πέραν από τον σωματικό πόνο. Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα φυσιολογική. Στην αρχή νομίζεις ότι μόνο εσύ είσαι έτσι στον κόσμο. Στη συνέχεια όμως γνωρίζεις και άλλα άτομα σαν εσένα. Δυστυχώς οι κοπέλες που είχαν κάνει αλλαγή παλαιότερα και γνώριζαν, μόνο μία ή δύο από αυτές ήταν πρόθυμες να σου λύσουν ειλικρινά τις απορίες σου και να σε βοηθήσουν να κατανοήσεις, ανατομικές αλλαγές, ρίσκα, κινδύνους.

Ερ: Άρα βάδιζες κάπου στα τυφλά πριν και μετά την επέμβαση το πρώτο διάστημα. Εντούτοις ένιωθες έτοιμη να προχωρήσεις;
Απ: Ναι.

Έχω καλή σχέση με τον Θεό, δεν ξεχωρίζει τι είσαι, μόνο οι άνθρωποι ξεχωρίζουν τους ανθρώπους.

Ερ: Όταν ένας άντρας γίνεται γυναίκα, ανατομικά υπάρχει διέγερση κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης;
Απ: Εγώ προσωπικά ναι νιώθω και μπορώ να φτάσω στην ολοκλήρωση. Δεν γίνεται κάθε φορά όμως αυτό. Αλλά υπάρχουν και κοπέλες που δεν φτάνουν σε οργασμό, ήταν κάτι που μου είπε και ο γιατρός μου στη Βρετανία. Δεν ξέρω, ίσως και να εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η επέμβαση, εάν είναι επιτυχημένη ή όχι. Ευτυχώς εγώ δεν είχα προβλήματα σ’ αυτό τον τομέα.

Ερ: Γνώριζες όμως ό,τι υπήρχε πιθανότητα να μην μπορείς να νιώσεις πλέον τίποτα κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης, μετά την επέμβαση.
Απ: Ναι το ήξερα, αλλά για εμένα ήταν πιο σημαντικό να νιώθω ψυχολογικά καλά, ως γυναίκα.

Ερ: Πέραν από το περιστατικό στο νοσοκομείο, θεωρείς ότι ο κόσμος δέχεται τα τρανς άτομα πιο εύκολα στις μέρες μας.
Απ: Νομίζω δεν έχει να κάνει τόσο με τις εποχές, όσο με τον άνθρωπο. Δηλαδή μπορεί εκεί που δεν το περιμένεις να σου τύχει κάτι πολύ άσχημο και κάπου αλλού που είσαι επιφυλακτική, να πάνε όλα μια χαρά. Έχει να κάνει με το τι άτομα έχεις απέναντι σου. Η νέα γενιά σίγουρα όμως δέχεται πιο εύκολα τις αλλαγές. Δεν καταλαμβαίνουν τόσο τη διαφορά, μπορεί και να μην σου ανοίξουν συζήτηση. Καταλαμβαίνεις ότι σε θεωρούν “φυσιολογική”.

Ερ: Υπήρξαν άλλα περιστατικά που ένιωσες να βιώνεις το ρατσισμό της κοινωνίας;
Απ: Κοίταξε, μπορεί στην καθημερινότητα σου να συμβαίνουν διάφορα περιστατικά. Μαθαίνεις όμως να μην δίνεις σημασία, όταν δεν είναι τόσο έντονα. Έχει άτομα που θα σε πικράνουν και ξύνουν πληγές. Δεν έτυχε για παράδειγμα να με χτυπήσουν αλλά μου ασκήθηκε ψυχολογική βία.

Ερ: Ποια είναι για σένα τα πιο έντονα προβλήματα που είναι αναγκασμένα να αντιμετωπίσουν οι τρανς στην Κύπρο;
Απ: Η εργασία κυρίως και σίγουρα οι κακοί άνθρωποι, που σε βρίσκουν ευάλωτη και είναι σαν να σε πολεμούν. Αυτό όμως το κάνουν οι ανθρώποι που έχουν κακία μέσα τους.

Ερ: Πως λειτουργείς πλέον μετά από τόσες αλλαγές σε ανθρώπους και καταστάσεις στην καθημερινότητα σου;
Απ: Φυσιολογικότατα.Θα βγω έξω για ψώνια του σπιτιού, να μαγειρέψω, να πιω ένα καφέ. Είναι μύθος το ότι όλες οι τρανς καταλήγουν σε κυκλώματα, να πουλάνε το σώμα τους κτλ. Υπάρχει και αυτή η μερίδα, όμως είναι και πάλι στον άνθρωπο και τις συναναστροφές του. Ναι δεν είναι εύκολη υπόθεση να βρεις δουλειά, δηλαδή αν δούνε ότι έχεις μία εμφάνιση παρατραβηγμένη, προκλητική δεν θα σε δουν με καλό μάτι. Υπάρχουν όμως και εργοδότες καλοί, αλλά υπάρχουν και άλλοι που μπορεί να μάθουν για σένα και να σου πουν πήγαινε στο καλό. Οι πλείστοι όμως δεν θα σε βάλουν μπροστά σαν βιτρίνα, π.χ σαν γραμματέα σε ένα γραφείο, να είσαι η πρώτη εικόνα τη επιχείρησης, θα είσαι πίσω σε μία κουζίνα να πλένεις πιάτα, να μην σε βλέπει κανένας.

Ερ: Βλέπω στο σπίτι σου έχεις πολλές εικόνες. Είσαι πιστή στο Θεό, έχεις καλή σχέση με την θρησκεία;
Απ: Έχω καλή σχέση με τον Θεό, δεν ξεχωρίζει τι είσαι, μόνο οι άνθρωποι ξεχωρίζουν τους ανθρώπους.

Ερ: Εκτός από τη θρησκεία, αναζητάς και τις υπόλοιπες αρετές του γνωστού τρίπτυχου; Την οικογένεια ας πούμε; Θα ήθελες να δημιουργήσεις τη δικιά σου;
Απ: Αν βεις το άτομο που είναι διατεθιμένο, η οικογένεια είναι όμορφο πράγμα. Αλλά στην περίπτωση μου έρχονταν κοντά μου άνθρωποι που ήταν σε ηλικία, γύρω στα 28-30, τα οποία είχαν μέσα στη σκέψη τους ό,τι ήθελαν να αποκτήσουν παιδιά, ένιωθαν έτοιμοι και ώριμοι γι’ αυτό. Έτσι με τον καιρό απομακρυνόμασταν. Δεν το έκρυψα. Υπήρξαν άτομα που μόλις έμαθαν για μένα, όταν τους το έλεγα, εξαφανίζονταν ή θύμωναν και το χειρίζονταν με άσχημο τρόπο. Υπήρξαν όμως και περιπτώσεις που όταν τους το είπα, τους άρεσε περισσότερο η ιδέα το να είναι μαζί μου.
Ερ: Πως βλέπεις το αύριο των τρανς ανθρώπων στην Κύπρο;
Απ: Δεν θέλω να μιλήσω μόνο για τα τρανς άτομα, αλλά για όλους όσοι ακολουθούν μία άλλη πορεία από την πλειοψηφία του συνόλου, θέλωντας να στείλω ένα μήνυμα στην κοινωνία των πολλών. “Μην πολεμάτε αυτούς τους ανθρώπους και ειδικά η οικογένεια τους. Μπορεί στην αρχή να φαντάζει δύσκολο, αλλά όταν μαθαίνεις να αγαπάς, αγαπάς την ψυχή και όχι το σώμα”

Για σκοπούς προστασίας προσωπικών δεδομένων, τα ονόματα που αναφέρονται στο κείμενο έχουν αλλάξει.

Categories
STORIESΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΑ